Rugoperatie

Drie dagen na de operatie kroop Bart nog eens in zijn pen om te vertellen hoe het met hem ging.

We zijn nu drie dagen verder, pijn, zweet en tranen! Ja al voor de operatie want ik was heel bang en nerveus. Ons vader heeft me goed afgezet in Geel, om daar in de handen van Gert De Mulder ontvangen te worden in het operatiekwartier. 1,2,3 en ik wist van niks meer, slapen en ondergaan...

Het enige dat ik wilde weten bij aankomst in de kamer was of het geslaagd was en dat kreeg ik dan ook snel te horen! De pijn was met de bijbehorende pijnstillers wel goed te doen. De eerste nacht was slapeloos, niet echt door pijn maar door steeds het liggen op de rug en het niet kunnen bewegen. Ondergaan is het woord. Wakker worden en zelf niks kunnen maar toch gewassen worden... Het bed dat opgedekt wordt terwijl ik er nog in lig, chapeau voor allen hier op de verplegende dienst! Dag en nacht!

De eerste echte grote pijn was er toen de drainage werd verwijderd in de rug, aaaahhh met tranen in de ogen, maar iets later was dat weer vergeten.

De afgelopen nacht was niet zo leuk, ik kreeg koud en warm tegelijk, zweten, bibberen en bijna 39 graden koorts. Dit was niet gepland :-) De tweede opeenvolgende slechte nacht, ben moe, zelfs nu nog want ook vandaag was een pijnlijke dag. Door de narcose valt ook je darmstelsel uit en dat moest nu terug "opstarten". Dat gebeurde niet maar wel braakneigingen, geweldige buikkrampen waren het gevolg. Dit wordt momenteel nog onderzocht al is het stilaan beter.

Enige is nu nog liggen, liggen en liggen en af en toe met de kinė door de gang 20 meter wandelen. En af en toe wat bezoek krijgen wat wel leuk is, het doet de tijd versnellen. Ook recuperen van de wel heel zware operatie die goed verlopen is.

Bedankt Dr. De Mulder en de hele crew van St.Dimphna in Geel. Als ik pijn heb hoef ik maar op de rode knopje te drukken, heel gemakkelijk en zeer hard appreciërend.