En toen hield het op

Op 3 maart 2015 is het genoeg geweest voor Bart Wellens. Hij roept inderhaast de pers bij elkaar in Hotel De Residentie in Lichtaart en kondigt aan dat hij per direct met veldrijden stopt. Wellens heeft er een profcarrière van 15 jaar opzitten.

Na een superfijn weekend aan de zee in het gezelschap van zijn kindjes, ouders en broer besloot Bart om de remmen definitief dicht te knijpen. Het was mooi geweest vond hij zelf en het werd tijd om vanaf nu te genieten van de andere dingen buiten de cross.

Van zijn negen jaar op de fiets, dromend van een carrière in het veld slaagde hij er al snel in om zijn naam te laten gelden tussen de groten toentertijd. Herijgers, Groenendaal, Pontoni, Simunek… Samen met Nys kwamen er plots twee jonge knapen opzetten die de podiumplaatsen voor hun voeten wegkaapten. 2002, 2003 en 2004 werden Barts succesjaren. Twee wereldtitels en een Belgische titel zorgden er voor dat Bartje de te kloppen man was. Jammer genoeg had hij ook vaak te kampen met lichamelijke problemen. Cytomegalovirus, een infectie in de bloedbaan die op de hartspier sloeg… en de aanhoudende rugproblemen. Problemen die er met het ouder worden niet beter op werden. Integendeel, „elke morgen opnieuw kruip ik mijn bed uit met het gevoel 70 te zijn ook al ben ik nog maar 36…” aldus Bart.

Zich opnieuw opladen voor een laatste crosswinter? Bart ziet het allemaal niet meer zitten. Zowel lichamelijk als mentaal zit hij er door. Al reageerde hij woedend op de uitlatingen van manager Van Kasteren eerder dit seizoen. Hans zag immers dat het niet goed ging met zijn pupil Bart en opperde dat het beter was om te stoppen in plaats van te rijden voor een plaats in de achtergrond. Nu weet Bart beter. Hans had gelijk en dat gaf hij nu ook grif toe. Meer nog, de woorden van Hans bleven hem door het hoofd spoken… Hij reed en rijdt nog graag met de fiets, elke wedstrijd waar hij aan de start stond reed hij vol overtuiging al bleven de resultaten uit. Was het niet voor hem dan wel zeker voor de vele fans die hem ook dit seizoen bleven aanmoedigen. Waarvoor hij ook dankbaar is.

„Vanaf nu begint er een nieuw leven waar ik de rest van mijn leven ten volle van wil genieten”

Ik kan terugblikken op een mooie carrière. Ik heb er het maximum uitgehaald en ben trots dat ik heel even met de nieuwe generatie heb kunnen meerijden. Al was het dan wel op drie minuten achterstand. Vanaf nu ga ik genieten van het fietsen zonder stress. De fiets nemen en tegen de wind inrijden zonder een schema te volgen. Met mijn vader een fietstochtje maken… En een pintje drinken zonder me schuldig te voelen. Daar kijk ik nu al naar uit. En wat er daarna komt? Dat zien we later nog wel...